Διαγωνισμός ποίησης

  Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου προκηρύσσει διαγωνισμό ποίησης, για άτομα άνω των 17 ετών.
  Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταθέσουν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της γειτονιάς τους ένα ποίημα που έχουν γράψει οι ίδιοι, έως και την Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013. Τα ποιήματα που θα ξεχωρίσουν θα βραβευτούν σε ειδικές εκδηλώσεις, που θα πραγματοποιηθούν την 21η Μαρτίου 2013, στις κατά τόπους Περιφερειακές Δημοτικές Βιβλιοθήκες. 

Οι Βιβλιοθήκες του Δήμου Θεσσαλονίκης που συμμετέχουν στο διαγωνισμό είναι: 

Βιβλιοθήκη Κάτω Τούμπας «Γιώργος Ιωάννου»
Πυλαίας 59, τηλ. 2310 919039
Βιβλιοθήκη Άνω Πόλης
Κρίσπου 7, τηλ. 2310 219329
Βιβλιοθήκη Σαράντα Εκκλησιών
Γ.Βιζυηνού 57, τηλ. 2310 203443
Βιβλιοθήκη Χαριλάου
Νικάνορος 3 και Στεφάνου Νούκα, τηλ. 2310 324666
Βιβλιοθήκη Κωνσταντινουπόλεως
Κωνσταντινουπόλεως 45, τηλ. 2310 315100
Βιβλιοθήκη Άνω Τούμπας «Κληροδότημα Στ. Νικολαΐδη»
Γρ. Λαμπράκη 187, τηλ. 2310 950370
Πρότυπη Σχολική Βιβλιοθήκη
Κασσάνδρου 17 -19, τηλ. 2310 274708

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...» 

Τὸ Πανέκτυπον προσφέρει σὲ νέους συγγραφεῖς, στοὺς ὁποίους δὲν εἶχε δοθεῖ μέχρι σήμερα ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκδώσουν τὰ ἔργα τους, τὴ δυνατότητα προβολῆς καὶ ἔκδοσης.

Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, διενεργεῖται διαγωνισμὸς διηγήματος, ἀπὸ σήμερα (19 Ἰανουαρίου) ἕως καὶ τὶς 24 Μαρτίου, μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...». Στοὺς τρεῖς πρώτους νικητὲς τοῦ διαγωνισμοῦ θὰ δοθεῖ ὡς ἔπαθλο ἡ δυνατότητα ἔκδοσης ἑνὸς βιβλίου τους ἀπὸ ἐμᾶς δωρεάν, ἐνῶ τὰ δέκα καλύτερα διηγήματα θὰ συμπεριληφθοῦν σὲ ἠλεκτρονικὸ τόμο, ποὺ θὰ διατίθεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο.

Τὰ διηγήματα θὰ πρέπει νὰ ἔχουν αὐτοβιογραφικὸ χαρακτῆρα, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ὑπόθεσή τους εἶναι φανταστική, καὶ νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὶς 15.000 λέξεις. Ἡ ὑποβολή τοῦ ἔργου συνεπάγεται αὐτομάτως τὴν δέσμευση τοῦ συγγραφέα ὅτι δὲν καταπατᾶ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο πνευματικὰ δικαιώματα ἄλλων.

Μπορεῖτε νὰ στέλνετε τὰ ἔργα σας στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση info@panektypon.com. Γιὰ περισσότερες πληροφορίες μπορεῖτε νὰ ἐπικοινωνήσετε μαζί μας (http://www.panektypon.com/ &http://www.panektypon.blogspot.com/)

ΧΟΡΗΓΟΣ: Ὁ " Ὀργανισμὸς γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας " (ΟΔΕΓ)

Ο τελευταίος σταθμός

"Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν.

Τ’ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη∙

νησιά, χρώμα θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση

ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε

σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων

βαριά μια νάρκη.

Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα

όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει

σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια

στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος

ήρθε η στιγμή της πληρωμής κι ακούγονται

νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι∙

σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη θάλασσα του

Σαλέρνο

πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη

μιας φθινοπωρινής μπόρας το φεγγάρι

ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν

τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.

Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης ένας τρόπος

ν’ αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς

δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς σε φίλο

που ξέφυγε κρυφά και φέρνει

μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,

και βιάζεσαι ν’ ανοίξεις την καρδιά σου

μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει.

Ερχόμαστε απ’ την Αραπιά, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη,

            τη Συρία∙

το κρατίδιο

της Κομμαγηνής, που ‘σβησε σαν το μικρό λυχνάρι

πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,

και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια

κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες

χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.

Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του

            Πρωτέα,

ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που θα ‘λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μονάχα κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων."

(απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Σεφέρη "Ημερολόγιο Καταστρώματος Β")

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι Έμποροι φωνάζουν για αγορές,και φτιάχνουν οβίδες
Οι άνεργοι πεινούσαν,
τώρα πεινάνε και όσοι εργάζονται.
Αυτοί που τους άρπαξαν το φαΐ απ το τραπέζι,
τώρα κυρήτουν την λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάνε θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους, για τις μεγάλες εποχές
που θάρθουν.
Αυτοί που την χώρα σέρνουν στην άβυσσο,
λένε πως η τέχνη να κυβερνάς
είναι πολύ δύσκολη υπόθεση
για τους ανθρώπους του λαού...

(του Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Σαν τα τρελά πουλιά (απόσπασμα)

"-Το κατάλαβα παιδάκι μου, αλλά ο νους μου δε το χωρεί. Μπρε Άννα, πόσα χρόνια πάνε από τότες που τελευταία είχαμε πόλεμο;
-Εικοσιέξι χρόνια στρογγυλά, μανούλα μου.
-Τι λες μπρε παιδί μου, για πότε πέρασαν τα χρόνια!
-Τα χρόνια δεν πέρασαν, μάνα μου, τα χρόνια δεν περνούνε.
Απλώνει το χέρι της και της χαϊδεύει το ρυτιδωμένο μάγουλο, τα κάτασπρα μαλλιά.
-Τα χρόνια στέκουνται. Εμείς περνούμε."

Περί ζωολογίας...

"...Πώς μπορούσε η Λη-Τσέρι να δώσει στην Τζουλιέτα να καταλάβει τη μεγάλη αντίδραση της μανγούστας στην Χαβάη; 
 Κάποτε η Χαβάη είχε πρόβλημα με τους αρουραίους. Τότε, κάποιος παρουσιάστηκε με μια φαεινή ιδέα: να εισαγάγουν μανγκούστες απ'την Ινδία. Οι μανγκούστες θα σκότωναν τους αρουραίους. Πέτυχε. Οι μανγκούστες σκότωσαν πραγματικά τους αρουραίους. Οι μανγκούστες σκότωσαν και κοτόπουλα, γουρουνάκια, πουλιά, γατιά, σκυλιά και μικρά παιδιά. Υπήρξαν μαρτυρίες για μανγκούστες που επιτέθηκαν σε μοτοσικλέτες, σε ηλεκτρικές μηχανές κουρέματος γκαζόν, αυτοκινητάκια του γκολφ και άλλα διάφορα. Η Χαβάη, τώρα, έχει περισσότερες μανγκούστες απ'όσους αρουραίους είχε παλιά. Η Χαβάη αντάλλαξε το πρόβλημα των αρουραίων της με ένα πρόβλημα μανγκουστών. Η Χαβάη ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.
 Πώς μπορούσε η Λη-Τσέρι να δείξει στην Τζουλιέτα την αληθινά αναλογία ανάμεσα στα τρωκτικά της Χαβάης και την σημερινή κοινωνία; Η κοινωνία είχε πρόβλημα με το έγκλημα. Προσέλαβε αστυνομικούς για να πατάξουν το έγκλημα. Τώρα η κοινωνία έχει πρόβλημα με τους αστυνομικούς..."

( απόσπασμα από το βιβλίο "ο Τρυποκάρυδος" του Τομ Ρόμπινς )

"Όταν πέσει το πέμπτο πέπλο, και μαζί του η ψευδαίσθηση της οικονομικής αξίας, οι άνθρωποι μπορεί να αρχίσουν να αναγνωρίζουν πάλι τον εαυτό τους, μπορεί να ξαναβρούν τις παλιές αξίες και να ξαναδούν ένα τοπίο που έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό.
Στο μεταξύ μπορούμε να πούμε με κάποια εγκυρότητα ότι, παρ' όλη τη φασαρία και τις φοβίες που δημιουργεί το χρήμα, στην πραγματικότητα σχεδόν δεν υπάρχει. Δεν είναι παρά ένα αφηρημένο επινόημα, ένα συμβολο, μια πράξη πίστης, ένα γραμμάτιο που στηρίζεται μόνο στο λόγο ενός τραπεζίτη. Ουσιαστικά, τα λεφτά είναι ένα υποκατάστατο για πράγματα που συχνά δεν υπάρχουν.
Από την άλλη μεριά, όμως, η περιστροφή στο δρόμο είναι κάτι το πραγματικό μέσα στα πλαίσια της δικής της χρονικής εξέλιξης.
Τόσο τα χρήματα, όσο και η τέχνη, πασπαλισμένα όπως είναι με το ρομαντισμό και την ποίηση της εποχής μας, είναι μια μαγεία. Ή μάλλον τα λεφτά είναι ταχυδακτυλουργία, ενώ η τέχνη είναι μαγεία. Τα λεφτά είναι θεατριλίκι, είναι εξαπάτηση, είναι ένα έξυπνο κόλπο. Η τέχνη είναι ένα πλέγμα δυνάμεων και επιδράσεων που ασκούνται πάνω στις αισθήσεις μέσα από ορισμένους πρακτικούς αλλά και μονίμως ανεξήγητους δεσμούς. Βέβαια, η γραμμή που ενώνει αυτά τα δύο μπορεί να είναι λεπτή σα δίφραγκο. Επιπλέον, οι μάγοι του καπιταλισμού ενισχύουν την δύναμη που ασκούν πάνω στο ακροατήριό τους χρησιμοποιώντας καλλιτεχνικές εικόνες.
Πολύ προτού πέσει το πέπλο του εμπορίου μπροστά στα μάτια της τέχνης, είχε θολώσει πρώτα την όραση της θρησκείας. Οι αρχαίοι ναοί, ειδωλολατρικοί και μη, στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν ταυτοχρόνως θησαυροφυλάκια και νομισματοκοπεία.
Ο Ναός της Ιερουσαλήμ δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ο πρώτος Ναός καθώς και ο Δεύτερος, και στις δύο μορφές του, ήταν το οικονομικό κέντρο της Ιουδαίας. Η Έλεν Τσέρυ δεν το ήξερε αυτό. Ο αιδεσιμότατος Μπάντι Γουίνκλερ μάλλον το ήξερε, αλλά, όπως ήταν φυσικό, ο Μπάντι δεν έβλεπε πολύ ξεκάθα τις σχέσεις ανάμεσα στην θρησκεία και στο χρήμα. Ο/η Κονσέρβα Φασόλια γνώριζε καλά αυτή τη σχέση, όταν όμως έκανε υποθέσεις για τον Τρίτο Ναό απέφυγε να εξατάσει την πιθανή του σύνδεση με την τράπεζα του Ισραήλ. Ακόμη και η τολμηρή διάνοια της φασουλοκονσέρβας έβρισκε απωθητικό αυτό το θέμα.
Είναι όμως φανερό πως ούτε τα λεφτά ούτε η αγάπη για τα λεφτά είναι η ρίζα των ανθρώπινων κακών. Οι ρίζες του κακού είναι πιο βαθιές. Άλλωστε, τα λεφτά δεν είναι "ρίζες", τα λεφτά είναι "φύλλα". Για την ακρίβεια, είναι δισεκατομμύρια φύλλα. Ένα πυκνό, θαμνώδες, πράσινο φύλλωμα που αποκρύπτει τα άστρα της πραγματικότητας με τον πλαστό του θόλο.
Ποιός λέει ότι τα λεφτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα;
Η εμφάνιση του χρήματος, με τις δελεαστικές, αν και αόριστες, υποσχέσεις του προσέθεσε μια νέα ζωντάνια στο σπορ της ζωής. Η ζωντάνια όμως γρήγορα μετατράπηκε σε σύγχυση όταν οι παίχτες, αποβλακωμένοι από αστάθμητους και ανεξήγητους παράγοντες, άρχισαν να μπερδεύουν τις μάρκες του παιχνιδιού με το ίδιο το παιχνίδι.
Έτσι, το πέμπτο πέπλο, θα πέσει σίγουρα ακόμη και για εκείνους από εμάς που δεν μπορούν να δουν τον χορό της Σαλώμης. Θα πέσει τη στιγμή του θανάτου μας. Καθώς θα κειτόμαστε ανήμποροι και ανεπηρέαστοι πια από όλα εκείνα τα μπιχλιμπίδια που μας αποσπούσαν την προσοχή, και ενώ ο ηλεκτρισμός θα την κοπανάει από τα κυκλώματα του εγκεφάλου μας σαν απατεώνας που την κοπανάει από την γειτονιά του κορόιδου, πολλοί από εμάς θα συνειδητοποιήσουμε ότι όλα όσα κάναμε στη ζωή μας, τα κάναμε για τα λεφτά.
Εκείνη τη στιγμή, λίγο προτού σβήσουν τα αστέρια (και ανάλογα με το τι άλλο έχουμε μάθει στη ζωή μας) θα μας κυριέψει μια φόρητη λύπη και πικρία για ό,τι κάναμε - ή, αλλιώς, μπορεί να ρίξουμε ένα γερό, βουβό γέλιο σε βάρος μας... "

Απόσπασμα από το βιβλίο του Τομ Ρόμπινς: ''Ο χορός των επτά πέπλων''

"Για να είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας. Να, λοιπόν γιατί οι Εβραίοι. Μας τους έδωσε η Θεία Πρόνοια, ας τους χρησιμοποιήσουμε, που να πάρει, κι ας προσευχόμαστε να υπάρχει πάντα ένας Εβραίος για να τον μισούμε ή να τον φοβόμαστε. Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αρχές τυλίγεται συνήθως με μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους. Η εθνική ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των άκληρων. Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι’αυτόν που δεν είναι ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος. Ο εχθρός είναι ο φίλος των λαών. Χρειάζεται πάντα να μισούμε κάποιον για να νιώθουμε δικαιωμένοι μές στην δυστυχία μας. Το μίσος είναι το πραγματικό αρχέγονο πάθος. Και η αγάπη είναι μια ανώμαλη κατάσταση. Γι’αυτό και σκοτώθηκε ο Χριστός: μιλούσε ενάντια στη φύση. Δεν αγαπούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή, αυτή η ανέφικτη ελπίδα γεννάει τη μοιχεία, τη μητροκτονία, την προδοσία του φίλου…Αντίθετα μπορούμε να μισούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή. Αρκεί να βρίσκεται πάντα εκεί για ν’αναζωπυρώνει το μίσος μας. Το μίσος ζεσταίνει την καρδιά."

 - Ουμπέρτο Έκο, Το κοιμητήριο της Πράγας

"Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι να δω,ν'αγγίξω άγνωρα χώματα,να μπω να κολυμπήσω σε άγνωρες θάλασσες,να γυρίσω τη γης,να βλέπω,να βλέπω και να μη χορταίνω καινούριες στεριές και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες και να τα βλέπω όλα για πρώτη φορά,να τα βλέπω όλα για τελευταία φορά,με μακρόσερτη ματιά,κι έπειτα να σφαλνώ τα μάτια και να νιώθω τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα μου ήσυχα,τρικυμιστά,όπως θέλουν,ωσότου να τα περάσει από την ψιλή κρισάρα ο καιρός,να κατασταλάξει απ'όλες τις χαρές και τις πίκρες το ξαθέρι-τούτη η αλχημεία της καρδιάς είναι,θαρρώ,μια μεγάλη,αντάξια του ανθρώπου ηδονή."
                                                                                                                             - Ν.Καζαντζάκη (απόσπασμα από την "Αναφορά στον Γκρέκο")

"Υπάρχουν άνθρωποι που ζήσαν για πολύ καιρό ένα μεγάλο
έρωτα, και κατόπι τον έχασαν. Οι άνθρωποι αυτοί, καμιά
φορά, παραιτούνται απ' τη μοναχική ευγένειά τους. Πλησιάζουνε
ταπεινά τη ζωή και, μ' ένα μέτριο έρωτα ευτυχούν. Το βρήκαν
βολετό να παραιτηθούν, να γίνουν υπόχρεοι και να μπουν μες
στην ειρήνη των πραγμάτων. Από την καλοσύνη του αφέντη
φτιάχνει την περηφάνεια του ο σκλάβος."

 - Antoine de Saint-Exupery